December, altijd een beetje rare maand.
Waarin feest en gewone dagen door elkaar heen lopen.
Een jaar eindigt en een nieuw jaar begint…
Een jaar, waarin weer veel is veranderd, veel is gebeurd, iedereen weer is verder gegroeid of juist niet.
Een jaar waarin weer is gestreden, en voor degenen die zwanger wouden worden, flink is “geklust” met soms wel, en soms geen resultaat.
Een wens, die uitkwam zo ook hier.
een kinderwens, die vervuld werd.
Met een test die geheel onverwacht twee felle streepjes liet zien.
Het moment, nogal raar verlopen, de blijdschap die op de achtergrond ook verdriet met zich meezeult.
We zijn zwanger.
Vanaf juli was het raak.
Na dik anderhalf jaar, en drie miskramen verder, zijn we zwanger en alles lijkt goed te gaan.
De kwalen derven de pret regelmatig, de sfeer erom heen ook.
maar we gaan door.
We zijn zwanger geraakt net toen we het even flauw waren, eigenlijk gewoon even weer van elkaar wouden genieten, en niet steeds bezig zijn met wel of geen ei? hebben we het nu gister of eergister gedaan? kunnen we het een keer overslaan vandaag> of zijn dan al onze kansen voor deze maand verkeken?
Mijn koppie gaf aan over te lopen, en wou er even niet meer mee bezig zijn.
Toen overleed toch nog onverwacht de oma van mn vriend.
Ze was oud en ziek, maar toch hadden we ons erop ingesteld dat he eerst opa zou zijn die stierf, hij had immers kanker en een hoge leeftijd, van 92 jaar.
Oma overleed, in de nacht dat wij zwanger zijn geraakt.
Een rare gewaarwording want toen wisten we het nog niet, tot een week later bij de begravenisme ik me heel anders dan anders voelde..
en we hoorden dat een nicht van mn vriend ook zwanger was, net drie maanden en ik voor mijn doen erg overdreven emotioneel reageerde…
Ik was woest! zij wel en wij niet?
en tranen die niet meer konden stoppen…
Ik vond het raar, en na de bekende en slopende wachtweken waarin je van alles denkt te voelen, en na een week overtijd te zijn durfde ik weer niet te testen…
Want, wat nu als ik nu weer positief teste? en ik dit kindje ook kwijt zou raken?
wat als er nu weer bloed zou vloeien en ik zou weten dat ik zwanger was?
ik wou het niet weten, stelde het uit.
voelde me anders, raar, en beland in een of andere achtbaan.
symptomen die ik niet kende, niet eerder had gehad, passeerde de revue.
Na ruim twee weken overtijd eindelijk getest… het resultaat: twee felle strepen!
test bij de arts, was nog feller dan thuis…
echo liet een klein rondje zien, wat minder ver was dan gedacht maar dat mocht de pret niet drukken hoewel het wel erg onzeker was..
Het groeide en groeide, en twee weken later zagen we dan voor het eerst een hartje! knipperend en al.. zon klein stukje mini mens met hartje en alles erop en eraan!
Dat was bij zeven weken, hoe zou het dan wel niet zijn bij 12?
Braken en braken, en moe zijn waren de enige dingen die de eerste 4 maanden speelden, veel ruzies ook en veel conflichten nog een overlijden toen we net drie maanden zwanger waren.
We waren net op vakantie toen er werd gebeld dat het met opa erg slecht ging, een uur voor de verjaardag van mn vriend overleed hij.
de begravenis was toen we net wer terugkwamen, en het was raar.
Wij waren zwanger, samen met de nicht van vriend.
wij waren net drie maanden toen opa overleed zij toen oma overleed
voorbestemd?
ik weet het niet, maar vind het wel erg toevallig alsof ze wouden zeggen:
wij gaan, maar we zullen jullie niet met lege handen laten staan en op een of andere manier wisten ze van onze wens af..
bij het graf, voelde ik voor het eerst een klein plopje, erg pril en ik dacht ook niet meteen dat het de baby was.
tot het vaker voorkwam, en ik een idee kreeg van he.. er leeft wat.
Het kindje groeide verder, werd groter, en zorgde voor meer onrust in mn lijf.
hormonen leiden hun eigen leven, en trekken mij mee in de achtbaan die hormonen heet.
Ik had niet geweten dat zon kleintje zoveel impact zou hebben op alles om me heen, op mn denken, mn doen en mn laten, de relatie, de omgeving en vrienden waarvan ik dacht dat het vrienden waren lieten het afweten omdat ik er niet meer voor ze was, of kon zijn.
aan de andere kant kwamen er weer vrienden bij, meiden die ik uit het oog was verloren, van de middelbare school, die zochten ineens weer contact.
echt vrienden die meeleefden en tips gaven en een luisterend oor.
Alles verandert, en het leventje groeide verder, de buik werd groter, en begon mee te deinen op schopjes en later flinke trappen, gewoel in mn buik, spelletjes die momenteel favoriet bij hem zijn, zijn darmen verplaatsen, maag zuur kweken en met klepjes spelen waardoor eten de andere kant weer oploopt.
en meer van die leuke gein dingen die je maar moet slikken en waar je ergens ook wel weer van geniet.
het heeft zijn impact, en ik kan het me echt nog niet indenken, dat er over twee/drie maanden een kleintje slaapt in het wiegje, in het ledikantje, bij mij op de arm..
Ik vind het eng en het maakt me onzeker, de bevalling die nadert, het hoe zal het gaan?
kan ik het aan? en wat nu als..
vragen die spoken en dingen die malen, ook al weet ik dat het goed zal gaan.
vertrouwen dat het soms af laat weten, onzekerheden die opspelen en twijfels over het moederschap ze blijven bestaan.
en ineens besef ik me, dat dat nooit meer over zal gaan!
de binding die je hebt met zijn 2en, samen gegroeid, gedeeld en ervaren, de nu al slapeloze nachten als voorbereiding op straks, op later, dat je van nu af aan, wakker kan worden gehouden door een mens, geschapen uit jullie tweeen.
een deel van jou, een deel van hem, en je weet: je hebt elkaar nodig. dit leventje heeft ONS nodig.
We zijn niet meer samen, we zijn samen drie.
En dat besef, word steeds hechter, de band word steeds dieper, en je word zo snel volwassen..
[center]
Je denken doen en laten, en je kijkt elkaar aan en denkt het zelfde:
“hoe zal het volgende jaar zijn en zijn gegaan?”
Ik wens iedereen een heel goed uiteinde, en een gelukkig, gezond, vruchtbaar en liefdevol 2006 en hoop, dat er voor iedereen die een wens heeft, zijn of haar wens uit zal mogen komen, en we ok volgend jaar met zijn allen kunnen delen, de gevoelens van teleurstelling, blijdschap en verdriet want, we hebben elkaar nodig., want alleen is maar alleen.. en een luisterend oor geeft een verdrietig, bang of onzeker hart sneller een fijn en warm gevoel…[/center]
En speciaal voor Den:LIeverd, ik ben blij dat nu eindelijk de knop om is, en we samen sterker staan!!! Het heeft moeite en pijn gekost, maar we komen er wel… we gaan ervoor!!!Voor mij ben jij…a very…very…
toen het aan bleef houdne toch maar naar binnen gegaan jo helemaal overstuur zij voelde zich schuldig maar goed hij heeft er verder geen last van gehad.
maar als de kleine er is, zal ik kleine smurf meer gaan gebruiken, hou ze dus in de gaten!tegen de tijd dat ik deze log niet meer gebruik, want we zijn er natuurlijk nog niet en natuurlijk komen hier ook nog wel fotos van de kleine te staan, maar daarna zal toch echt kleine smurf meer zijn voorzien van updates en word deze log meer een leuk terugbladerboek door mn zwangerschap.Het is nu al leuk om dingen terug te lezen, moet nog even alles uit zien te printen en een boekje er van maken, altijd leuk voor later…
Zo zit je op de bank thuis, te letten op dat nare pijnlijke gevoel in je buikZo bel je, moet je je spullen pakken en naar het ziekenhuis komen.Waar je aan het ctg apparaat word gelegd, een eendebek krijgt ingebracht, een onderzoek word gedaan, een inwendige echo word gemaakt en uiteindelijk de conclusie luidt:We houden u hier, u heeft om de drie minuten weeën van een halve tot een hele minuut lang..
Dit middel werkt beter, de baby doet het weer goed.De druk stijgt en de weeën zijn gestopt.Nog even volhouden, om half negen vanavond volgt de tweede prik.De prik word gezet in het andere been, je geeft je over sluit je ogen en denkt: “niet denken, de baby gaat voor! “
De rest van de dag blijft wazig, dan de rondleiding op de afdeling neonatologie, de couveusekindjes, je partner duwt de rolstoel want lopen mag je nog niet.Allebei angstig voor wat je te wachten staat, je krijgt een kindje te zien van je eigen zwangerschapsduur en gewicht.Je kijkt, luisterd en hoort en ziet de bellen, de geluidenEn je denkt bij jezelf: “hier komen wij ook nog vaker… “De kindjes zijn klein, kwetsbaar, net kleine bewegende popjes, maar sterk en dapper, ze vechten en je zegt hardop: “wat een sterke kindjes… “En wat zien ze er broos en vertederend uit..De neonatoloog die je zoveel mogelijk tekst en uitleg geeft, je alle info geeft op de vragen over de afdeling.
